Marathon aan de Zeeuwse kust tegen MS!

Dit is de actie van Alain van den Berg
van totaal € 4.219 (78%)

Follow me on Facebook for more updates: fb.me/run4ms.nl

Pas op: door te doneren of mij te volgen op Facebook doe je automatisch mee met lotingen voor een gratis massage! Kijk bij het nieuws voor meer informatie. (Het accepteren van de prijs is niet verplicht)

 

For English see below

Ik ben Alain, 30 jaar. Toen ik 10 jaar was vertelde mijn moeder aan mij en mijn broer dat ze MS had. Ik wist toen nog niet wat het betekende, maar duidelijk was dat haar lichaam langzaam zou stoppen om mee te werken. Sinds die dag heb ik haar langzaam zien aftakelen.

Bij MS verschilt het verloop per persoon. Sommigen komen heel snel in een rolstoel, anderen kunnen nog redelijk lang zonder. Mijn moeder kon nog redelijk lang haar benen gebruiken, ook al ging lopen wel snel minder goed. Slecht zicht (dubbel zien) en geen evenwicht meer kunnen bewaren leken de eerste tekenen die voor mij zichtbaar waren. Ik leerde het woord 'schub', waarbij klachten (tijdelijk) ontstaan en/of sterk kunnen toenemen. Wordt het later weer iets beter, of is het nu blijvend? Zij moet constant vechten tegen haar lichaam en gaf zich niet snel gewonnen aan nieuwe klachten. 

De laatste jaren is alles in een stroomversnelling gegaan. Behalve haar fysieke gesteldheid is ook haar mentale gesteldheid hard achteruit gegaan. Het leven voor haar is nu (pijn) lijden. Maar toch, nu ze geen stap meer kan zetten, weinig kan zien en een goed gesprek voeren met haar bijna onmogelijk is, heeft één eigenschap de boventoon: haar liefde. Nu haar kortetermijngeheugen aangetast lijkt, herinnert ze ons er constant aan hoeveel ze van ons houdt. En ik zeg het elke keer terug, omdat het zo is en omdat ze het mag horen. Zij, die dit helemaal niet verdient, maar toch zo moet lijden. 

Ook mijn vader heeft het nu hard te verduren als mantelzorger. Hoe hij zich inzet om mijn moeder nog een goed leven te geven is ongelooflijk. Gelukkig komt er nu eindelijk meer zorg voor mijn moeder, zodat mijn vader wat meer tijd voor zichzelf heeft.

En dit is alleen nog maar mijn moeders verhaal. Deze ziekte mag wat mij betreft (net als andere ziektes) de wereld uit. Daarom heb ik besloten om mijn eerste marathon voor haar en alle huidige en toekomstige MS-patienten te lopen door geld in te zamelen voor MS Research. Er zijn nog geen goede behandelmethodes en die moeten er komen. Je wenst niemand een chronische ziekte en alleen door onderzoek kunnen we deze ziektes bestrijden. Ik vraag u om mij te helpen het bedrag op te halen van 4.219,50 euro, voor elke 10 meter van de Zeeuwse Kustmarathon één euro. 

De Zeeuwse Kustmarathon zal ik op 7 oktober 2017 lopen en gaat door Zeeuwse dorpen, over duinen, strand en de deltawerken (waarbij bijna altijd een sterke tegenwind te verwachten is). Ze adverteren het als de mooiste en zwaarste marathon van Nederland. Ik ben benieuwd!

English:

Hi! My name is Alain and I am 30 years old. When I was 10, my mom told me and my brother that she had been diagnosed with MS, Multiple Sclerosis. Back then, I didn't know what that meant, but it was clear that her body would slowly stop cooperating, much sooner than normal. Since that say I've seen her body deteriorate slowly.

MS is different for every person. Some will have the need for a wheelchair really fast, others can do without for a while. My mom could use her legs for quite some time after diagnosis, although walking was getting worse and worse. Bad sight and balance issues where the first signs visible for me. I learned about the word 'schub', a German word meaning an attack where new problems would arise or old problems become worse. Sometimes temporarily, but often permanent. Will it get better after a while or will this be the new status quo? She has to fight her body day and night, but never gives up doing so.

The last few years have been going very fast. Not only physically, but also mentally she has been deteriorating fast. She is living in pain day in and out. But still, even though she cannot walk anymore, her eyesight is worse and having a nice conversation is hard, one characteristic wins everything: her love. Her short-term memory has been affected and she will remind us constantly of her love for us. I say it back every time, because it is true and she has to hear it. My mom, who doesn't deserve this but still has to suffer so much. 

My dad also has a hard time as the primary caregiver. It is unbelievable how he is prioritizing my moms well-being over his own to make sure she has as good a life as possible. Soon, there will be more care for her, which makes me happy because it will give my dad some leeway. 

And this is only my mothers story. May this illness (together with other illnesses) be banned from the world. That's why I decided to run my first marathon for her and every other MS-patient by rasing money for MS Research. There are no good treatments and research is needed to find them. You don't want anyone to suffer from a (chronic) illness! I ask you kindly to help me raise an amount of 4219.5 euros, a euro for every 10 meter of the Zealand Coastal Marathon.

I will run the Zealand Marathon (this is Old Zealand, by the way ;-)) on October 7th, 2017. It goes through small villages, dunes, the beach and the well known Delta Works. They say it is the most beautiful and toughest marathon of the Netherlands. Let's go!

 

 

Breng deze actie extra onder de aandacht met een gave poster. Je kunt zelf de tekst bepalen en de poster vervolgens printen en overal ophangen. Iedereen kan een poster maken voor deze actie dus ook vrienden, familie, collega’s, de mensen uit je sportteam of klasgenoten. Hang de poster op in de supermarkt, bij winkels achter het raam, bij bedrijven of op school. Als je het vriendelijk vraagt en uitlegt waarvoor het is dan is het ophangen van een poster vaak geen probleem.

Bekijk alle donateurs
14-10-2017 | 14:42
13-10-2017 | 22:50 Heel knap dat je hebt doorgezet. Bravo.
09-10-2017 | 09:13
08-10-2017 | 17:21
07-10-2017 | 11:06 Heel veel succes! Het is een zeer ingrijpende ziekte waar nog veel onderzoek naar gedaan moet worden!
Bekijk alle

Kustmarathon: gebroken door de elementen

08-10-2017 | 10:21 Yes! Ik heb 'm uitgelopen! En wat was het zwaar. Ik heb de kustmarathon overwonnen, maar het voelt alsof de kustmarathon van mij gewonnen heeft. Maar toch ben ik erg trots. Van km 20-26 grotendeels alleen over het strand met volle tegenwind en de benen gezandstraald heeft mij gebroken. Daarna hebben de duinen naar Domburg en de wind op de dijk naar Westkapelle mij verder afgemaakt.Maar laten we bij het begin beginnen. 's Ochtends heb ik mij rustig voorbereid met een kom havermout met blauwe bessen. Nog even 15 minuten met een icepack bij mijn onderrug gelegen, want mijn SI-gewricht deed weer zeer. Daarna een heet voetenbadje genomen om de voetspieren en kuiten zoveel mogelijk te ontspannen (mijn rechtervoet wil nog wel eens verkrampen bij het hardlopen als het koud is). Om 9:40 was Sanne er om ons op te halen en konden wij vertrekken.Tijdens de autorit bedacht ik me dat ik mijn horloge vergeten was! Dat was jammer, maar niets aan te doen. Dat wordt gewoon op gevoel hardlopen en om me heen kijken!De rit duurde even en bij Burgh-Haamstede was het erg druk met auto's. Na de laatste succeswensen van Stefanie en Sanne werd ik afgezet bij het sportcentrum Westenschouwe. Daar heb ik eigenlijk grotendeels gewacht totdat het tijd was om naar de start te gaan, want het regende en stilstaan was toch wel koud. Ik had me voorbereid door wat gaten in een vuilniszak te knippen voor mijn hoofd en armen, zodat mijn lichaam niet nat zou worden in het startvak. Uiteindelijk stonden we om 11:45 in het startvak. Ik stond achterin het startvak 3:15-4:00 (ha!), omdat ik wel dacht dat rond de 4 uur mogelijk zou moeten zijn. Als laatste tip van de start kreeg ik nog mee om keihard te starten, en daarna te versnellen, want dan heb je een mooie voorsprong voor de tweede helft. :-)Na de 12e klokslag klonk het startschot en er kwam langzaam beweging in. De eerste 1,5km was door Burgh-Haamstede en lekker vlak en rustig. Ik ging met de meute mee en kon lekker ontspannen lopen. Daarna een bocht naar rechts en daar stonden Stefanie en Sanne al! Even zwaaien en lachen, nu is het nog leuk. Al snel ging het glooiend door de duinen op onverharde paadjes. Ik vond het erg mooi. Het was genieten en lekker lopen. Bij km 4 omhoog de laatste duin naar het eerste stuk strand! Hier werd zand opgespoten en daardoor was het zand erg mul. Maar het voelde nog makkelijk en ik liep ook nog rustig. De wind kwam hier meer van rechts dan van voor, dus dat scheelde een hoop.Bij 5km gingen we weer de dijk op: de eerste drankpost. Ik had me voorgenomen om elke drankpost even te wandelen om zo goed te drinken. Dat kost me 10 seconden die het meer dan waard zullen zijn. Rechts zagen we de Oosterscheldekering gehuld in een grijze waas van de regen. Iemand zei nog "Daar komt-ie, nu begint het!". Ik zocht een groep hardlopers op om uit de wind te blijven, maar er was zoveel regen dat mijn ogen af en toe volliepen. Ik was wel blij dat ik lenzen had aangedaan in plaats van een bril!Het eerste eiland was de Roggenplaat bij km 7. Hier nam ik mijn eerste gel want ik had al een beetje trek. Alles was onder controle. Ik kon goed lopen. Het voelde te makkelijk, maar dat moet ook in het begin bij een marathon. Bij het Topshuis op Neeltje Jans (km 9) zag ik Stefanie met de telefoon te filmen, maar ik zag niet de gel die ik zou ontvangen. Ik raakte al lichtelijk in paniek, totdat ik aan de overkant Sanne zag staan, die stond te zwaaien met mijn gelletje.De matten van km 10 kwamen voorbij, maar ik had geen idee wat mijn tijd was. Het regende nog steeds en ik was doorweekt. Mijn benen begonnen een beetje stijf te worden, maar ik voelde me nog erg goed. Ik haalde lopers en groepen lopers in en ik was in mijn element. Bij de sluis gingen we naar beneden en daarna weer omhoog naar de Roompotkering. 50m voor me liep een grote groep en ik wilde daarbij komen om uit de wind te lopen op de kering. Een kleine versnelling zorgde ervoor dat ik kon aansluiten en zo liepen we door. Bij km 15 begon ik een beetje last te krijgen van mijn heupbuigers/lies: de spieren die je gebruikt om je been op te tillen. Dat is jammer, maar niets aan te doen: gewoon doorlopen!Na de Veerse dam was daar de bocht naar rechts voor de strandopgang. Stefanie en Sanne stonden ook hier weer en ik kon nog lachen. Helaas had ik nu geen groep meer om achter te schuilen, want ik was toch alleen verder gegaan. Al gauw werd duidelijk dat dit een slecht idee was, maar je moet gewoon door. In de verte was een groep, maar dat zou teveel energie kosten om erbij te komen. Ik dacht nog "Wat mooi hoe de wind het zand zo laat dansen" en de sensatie die het zand maakt als het tegen je benen kwam was een welkome afleiding, want verder was het hard bikkelen door het zand en de volle tegenwind. Af en toe werd ik ingehaald en kon ik eventjes aanhaken. Dat scheelde een hoop energie. Een klein groepje werd gevormd, maar ineens liep ik vooraan de groep. Dat wilde ik niet, maar ik vond ook dat ik af en toe anderen moest laten schuilen.Bij de strandafgang bij km 26 merkte ik dat ik de kracht in mijn benen al verloren had. De benen waren stijf en het mulle zand en de heuvel kon ik al niet meer hardlopend doen. Ik volgde het voorbeeld van anderen en begon voor het eerst een stuk omhoog te wandelen. Het eerste stuk van vele... Snel kon ik me weer oppakken en het was doorlopen. Nu ging het op en af. Als het te steil werd of bij trappen ben ik toch gaan wandelen. Hardlopen omhoog ging bijna langzamer. Als het vlak was kon ik weer een beetje tempo maken, alhoewel dat nu iets van 9km/u moet zijn geweest.Normaal zeggen ze dat de marathon bij km 30 begint. Bij mij was dat bij km 26. Maar het enige wat je kan doen is doorgaan. Ik had een missie en die moest ik voltooien. Helaas kreeg ik rond km 30 kramp in mijn rechterlies. Ik werd gedwongen om even te wandelen, stil te staan en te rekken. Na een kilometer was het gelukkig weer weg, maar een paar kilometer later begon de binnenkant van mijn linkerknie pijn te doen. Het lukte me toch niet om door te lopen, maar ik wist wel waardoor het kwam: hamstrings die zo verkrampt/stijf zijn dat de pees teveel trekt aan de aanhechting bij het bot. Dat doet zeer... weer eventjes stoppen, hamstrings rekken en ook dit trok langzaam weg gelukkig.Alles wat aangeboden werd nam ik: thee, drop, sportdrank. Maar mijn maag begon af en toe ook al op te spelen. Bij km 34 liepen Stefanie en Sanne een stukje mee op de dijk . Ik kreeg een gel met cafeïne en heb die direct genomen. Ik kreeg weer wat energie, maar wat was die gel vies! Daar kwam dan eindelijk de bocht naar het zuiden bij km 35 zodat we geen volle tegenwind meer hadden! Dat voelde goed, maar het was van korte duur. Want daarna kwamen de trappen en de duinen, nog steiler dan we daarvoor hadden gehad. Het hoogste punt van de kustmarathon bij km 38 en dan de trappen af en nog een heuvel. Heuvel/trap op ging wandelend. Ja, deze marathon stemde mij nederig.Bij km 40 mochten we nog een stuk over het strand, maar dat was tenminste vlak en we hadden geen volle tegenwind meer. Het einde was in zicht, maar versnellen zat er niet meer in. Ik dacht er wel over na, maar waarom zou ik versnellen voor een paar seconden? De finish was wel geweldig, met al die mensen die je aanmoedigen. Ik heb het gehaald! Mijn kuiten hebben het gehouden (angst nummer 1) en ik dwing mezelf om blij te zijn met mijn eindtijd: dit was wat erin zit met een onvolledige voorbereiding en deze omstandigheden.Naderhand doet alles pijn. Vooral de kuiten wilden verkrampen als ik te lang stilstond. Ik nam een bouillon aan, de lekkerste bouillon die ik ooit gegeten had. Ik omhelsde Stefanie en ik werd toch wel emotioneel. Blij dat zij mij zo gesteund heeft bij deze marathon.6 maanden geleden had ik besloten om deze marathon te lopen en het te doen voor mam en alle andere MS-patiënten. En mijn pa, als mantelzorger. Veel tijd en moeite heb ik gestoken in het inzamelen van geld en helaas heb ik te weinig tijd kunnen trainen. Een lichaam dat niet meewerkt, maar uiteindelijk als het nodig is er wel voor me is. Ik heb veel geleerd. Vooral om de werkelijkheid te accepteren, positief te blijven als het tegenzit. Ik ben zeker gegroeid door dit avontuur. Op geen enkel punt wilde ik ermee stoppen. Dit is wat ik wilde: het moest superzwaar zijn en dat was het.Ook al zie je zoveel ellende op televisie en om je heen, de steun die ik heb mogen ontvangen laat mij zien dat er ook veel goeds in de wereld is. Ik wil graag Stefanie bedanken voor de onvoorwaardelijke steun. Sanne voor het enthousiast begeleiden van mij en Stefanie op deze dag. Marcel van De Aanpak voor het begeleiden van mij als masseur en de unieke sponsoring. Ronald van Refit voor het behandelen van mijn blessures. Dan Pernet van Chiropractie Natuurlijk voor het onderhouden van mijn lichaam. Hans en de andere instroom-/herstelgroeptrainers van de Koplopers voor de trainingen en de adviezen. Martin voor je grote steun en het meelopen! Dennis voor je steun en adviezen. Raoul, jij hebt me laten zien dat je met doorzettingsvermogen heel ver kan komen als het trainen niet helemaal gaat zoals je wilt, bedankt.Ook iedereen op Facebook die mij geholpen heeft met het promoten van mijn actie door delen en liken van mijn berichten. En alle anderen die mij succes hebben gewenst en hebben gesteund bij deze actie!Verder natuurlijk alle donateurs heel erg bedankt! Het is een supermooi bedrag geworden van meer dan 3200 euro voor Stichting MS Research. In het bijzonder wil ik Evert en Bas van Calcasa bedanken voor de grootste donatie die ik heb mogen ontvangen.Bedankt pa en ma dat jullie in mijn leven zijn.Mam, om je lichaam zo vroeg te zien aftakelen is vreselijk. De onvoorwaardelijke liefde die je ons geeft is onbeschrijfelijk. Je leert mij dat je in het nu moet proberen te leven en zoveel mogelijk moet genieten van je gezondheid en de mensen om je heen.Pap, hoeveel jij over hebt voor mam is ongelooflijk. Dat is een lintje waard! Je bent mijn grootste voorbeeld.
Lees meer