4 Mijl voor MS

Dit is de actie van Ronald Witteveen
van totaal € 2.000 (47%)

Mijn vrouw, Annet, heeft al meer dan 20 jaar MS. Zij is inmiddels uitbehandeld en leeft haar leven op geweldige wijze samen met mij, dochter Sarah-Anna en ons Spaanse hondje Fido

Op 8 april 2018 loop ik voor de 2e keer mee in de 4 mijl van Emmen 
De eerste keer deed ik mee om persoonlijke redenen, maar in 2018 hoop ik samen met vele anderen een enorm bedrag bij elkaar te rennen voor Stichting MS Research.

Dus geef je op via mijn fb pagina www.facebook.com/Deflexte en ren mee!

En mocht je geen zin, tijd of een andere reden hebben om de 4 mijl te gaan lopen, dan is doneren een zeer goed alternatief!

Beide mag natuurlijk ook :)

Alvast bedankt!

Ronald Witteveen

 

Breng deze actie extra onder de aandacht met een gave poster. Je kunt zelf de tekst bepalen en de poster vervolgens printen en overal ophangen. Iedereen kan een poster maken voor deze actie dus ook vrienden, familie, collega’s, de mensen uit je sportteam of klasgenoten. Hang de poster op in de supermarkt, bij winkels achter het raam, bij bedrijven of op school. Als je het vriendelijk vraagt en uitlegt waarvoor het is dan is het ophangen van een poster vaak geen probleem.

Bekijk alle donateurs
15-11-2017 | 18:17
15-11-2017 | 15:13
13-11-2017 | 21:40 Ik heb gedoneerd door het enthousiasme van Ronald Witteveen, zijn vrouw Annet en hun dochtertje Sara-Anna. Annet heeft al jaren MS en het is belangrijk dat er geld komt voor onderzoek voor alle mensen die MS hebben! Een sterk gezin waar ik heel veel bewondering voor heb. Mijn gedachten zijn de afgelopen tijd ook veel bij Peter, hij heeft ook al jaren MS, maar hij heeft het dappere besluit genomen om zo niet meer verder te willen leven. Wat een contrast, de een vecht voor een langer leven en de ander neemt het besluit om niet meer verder te leven. Ik kan allebei de situaties wel begrijpen, maar niemand moet deze keuze hoeven maken door deze ziekte! Daarom heb ik gedoneerd!!!!
13-11-2017 | 20:41
13-11-2017 | 20:38
Bekijk alle

Typisch mijn vrouw

29-10-2017 | 07:57 Ze slaapt.Als ik opkijk van achter mijn scherm kan ik haar zien liggen op de bank.Fido, ons Spaanse hondje, richt even zijn kop op en kijkt me kort aan om daarna weer weg te zinken in zijn hondendromen.Als ze zo rustig ligt heb ik wel eens de neiging om naar haar toe te lopen en te luisteren of ze nog wel ademt. Vroeger deed ik dat regelmatig.Tegenwoordig weet ik dat het niet nodig is. Ze is een bikkel. De Multiple Sclerose (MS) die haar lichaam teistert heeft een geduchte tegenstander. Als ik in de schoenen van MS stond had ik de strijd allang opgegeven.Al meer dan 20 jaar levert ze een gevecht dat je oneerlijk zou kunnen noemen, maar dat is schijnbaar niet waar. Elke keer als het erop lijkt dat ze verslagen is komt ze namelijk sterker uit de strijd. Soms gaat het echter wel behoorlijk mis. Vorig jaar heeft ze drie keer in het ziekenhuis gelegen. De eerst twee keer met een zware griep, de laatste keer met een heftige streptokokken infectie. Dat was rond de kerstdagen. Ze was van die infectie behoorlijk naar de kloten, maar toen de longarts op eerst kerstdag kwam melden dat ze "schoon" was, greep ze direct de telefoon. Ze was nog lang niet op krachten maar dat interesseerde haar niet. Ze mocht weg dus aarzelde ze geen moment.Ik zat met ons dochter Sarah-Anna bij haar ouders toen ze belde. Ze wilde heel graag naar huis. Ik sprong in de auto, reed, zoveel mogelijk rode lichten negerend, naar ons huis, raapte haar mooiste kleren bij elkaar en spoedde mij, opnieuw alle verkeersregels aan mijn laars lappend, naar het ziekenhuis. Een half uurtje later stonden we op ons paasbest buiten.Die middag hebben we, bij haar ouders, lekker gegourmet en waren we het er met z’n allen over eens dat het de leukste kerst in tijden was.Bekeuringen heb ik nadien niet gekregen. Waarschijnlijk had ome agent op eerste kerstdag wel iets beters te doen dan een op hol geslagen echtgenoot in de boeien te slaan. Of ze zijn allemaal getrouwd met een vrouw als de mijne en hebben me uit medelijden laten gaan. Dat is typisch mijn vrouw. Al is ze nog zo ziek, ligt ze voor dood op de bank of in het ziekenhuis, toch weet ze het altijd voor elkaar te krijgen mij tot het uiterste te drijven.Over het algemeen kan ik daar goed mee omgaan, maar in het verleden zijn er ook genoeg momenten geweest dat ik haar wel kon schieten. Ik ben wel eens zo pissig op haar geweest, dat ik woedend,de kamer uitliep, de deur achter mij dicht smeet, in de auto stapte en wegreed met de bedoeling niet terug te keren. Toen ik er echter na een kilometer of tien achter kwam dat ik mijn puutje shag was vergeten, keerde ik al vloekend de auto, om uiteindelijk terug te komen in een huis waar ik haar, nog steeds in dezelfde houding op de bank aantrof.“Kom je doen?” vroeg ze. “Ik ben m’n shag vergeten” antwoordde ik, om me daarna gelaten naast haar op de bank te laten zakken. Een paar maand geleden was ik echt woest op haar. Het ging om de financiën, iets waar menig huwelijk door strand. Waar het precies over ging doet er niet toe. Het enige dat ik erover kan zeggen is dat Annet vrij makkelijk is met geld, en daar waar ik dat vroeger ook was, ben ik tegenwoordig wat voorzichtiger. Dat leid natuurlijk tot strubbelingen. Dus smeet ik de deur, nadat ik haar helemaal verrot had gescholden, weer eens achter mij dicht, stapte in de auto, zonder shag, want roken doe ik bijna niet meer, en reed weg. Onderweg belde ik haar ouders om te zeggen dat ze het zelf maar uit moesten zoeken met hun dochter en hing op voordat mijn schoonvader mij tot rust kon manen.In de tijd dat hij samen met mijn schoonmoeder richting ons huis reed belde hij nog een paar keer.Één keer nam ik op om te zeggen dat ik niet meer terug kwam. Daarna liet ik een tijdje niets meer van me horen.Bij een benzinepomp in de buurt van Zwinderen parkeerde ik mijn auto, kocht een klein pakje cigarillos, en wachtte op het moment dat mijn schoonvader het nog een keer zou proberen. Het wachten duurde niet lang. Na een zwaar gesprek keerde ik huiswaarts waar ik hem en mijn vrouw aantrof in de kamer. Mijn schoonmoeder was boven met Sarah-Anna. Ik heb toen, met een heftige toespraak richting mijn vrouw, duidelijk proberen te maken dat ik het zo niet langer kon. In het bijzijn van mijn schoonvader heb ik de vloer met haar aangeveegd in de hoop iets te bereiken. En dat lukte...uiteindelijk. Toen mijn schoonouders een dik uur later vertrokken was ik weer rustig en leek de lucht geklaard.Mijn toespraak was goed bij haar binnengekomen, maar miste toch een beetje het gewenste effect. Het resultaat was dat ik sindsdien alleen de financiën doe, en al vind ik dat een mooi resultaat, toch heb ik niet het gevoel dat het nu beter gaat. Aan het einde van ons geld hebben we vaak, nog steeds, een stukje maand te gaan.Zij haalt haar schouders ervoor op. Volgende maand beter.Dat is typisch mijn vrouw. Maar Ik hou zielsveel van haar, en zij van mij.Ze gaat gestaag achteruit, maar heeft dit jaar wonderwel nog geen dag in het ziekenhuis doorgebracht. Het lopen gaat bijna niet meer. Zelf eten en drinken kan ze nauwelijks. Daar help ik haar bij. Haar spraak is de afgelopen tijd ook minder geworden. Dat levert regelmatig hilarische momenten op als ik probeer te raden wat ze zegt. Lichamelijke verzorging is ook mijn pakkie an. Vind ik overigens helemaal niet erg 😉Ze heeft overdag meer rust nodig dan vroeger maar tijdens het rusten komt ze altijd weer op leuke ideeën om met z’n drieën te kunnen doen. We hebben veel lol met z’n allen en vermaken ons prima ook al zitten we veel op elkaars lip. Soms is ze verdrietig. Die momenten kan ik op één hand tellen. Ik geef haar dan meestal een korte knuffel. Lang knuffels zijn niet nodig, daar is ze geen voorstander van. Ze is geen jankerd.Al meer dan twintig jaar levert ze haar strijd en ondersteun ik haar daar waar ik kan. Helpen kan ik haar niet. Ze vecht alleen. Ik bewonder haar levensvisie en heb zeer veel respect voor de manier waarop ze de MS steeds weer te slim af lijkt te zijn. Ze is een nuchtere vrouw en een bezorgde moeder. Precies zoals het hoort.Ze is standvastig, koppig, vastberaden, strijdbaar en sterk. Maar bovenal is Annet Witteveen-Baron mijn vrouw en daar ben ik retetrots op.
Lees meer