Raceday!

Normal c2e74be00fdd1581758319b39fd202c124cef484
12-03-2018 | 10:08

En dan is het ineens 11 maart. Als je dan in september begint met trainen lijkt zo'n dag ver weg. De hele week voorafgaand aan de 11de was ik toch al een beetje onrustig, en die zenuwen werden alleen maar groter in het weekend. Met het constant veranderende weerbericht ook constant opnieuw overwegen wat ik zou gaan dragen, omdat ik ik vorig jaar, met mijn debuut op de 10 kilometer véél te warm gekleed was.

Zondagochtend, na een nacht vol dromen over de halve marathon werd ik toch nog fit wakker, en ben druk in de weer gegaan met het klaarleggen van mijn spullen en het afvinken van mijn actielijstje. 

Rond 13 uur zat ik in de tram richting het Malieveld. Na wat zenuwachtig heen en weer gedrentel naar de WC en de tassenafgifte stond ik om 14.15 uur in startvak 3. Met het vertrek van startvak 1 en 2 nam de spanning flink toe, maar wat was het heerlijk om van start te gaan. Het was niet zo druk als de 10 kilometer vorig jaar, vrijwel direct had ik alle ruimte om me heen.

Het rare is dat die hele 2 uur als een soort waas aan je voorbij trekt. Ik heb nauwelijks om me heen gekeken, was heel diep geconcentreerd, en luisterde naar mijn muziek. Het enige dat me interesseerde was mijn gemiddelde snelheid, die geholpen door de adrenaline lag op 10,9 km/u. Voor mij flink snel, maar het voelde heel erg goed. Ongeveer op de helft voelde ik mijn snelheid afnemen, maar ik heb ook nooit de illusie gehad op 10,9 te kunnen door blijven gaan. Prima dus. So far so good! 

Na een kort bezoekje aan Scheveningen Haven draaiden we na een kilometer of 15 de boulevard op. Daar begon het afzien: een treiterige stijging van de weg leidde voor mij tot kleine trekjes in mijn kuitspieren, die ik op dat moment nog redelijk kon negeren. Die mondden uiteindelijk uit tot flinke krimp in allebei mijn kuiten, waar ik de resterende 6 kilometer van heb mogen "genieten", ik heb achteraf bezien veel te weinig gedronken. Als dan om je heen slachtoffers uitvallen, ambulances langskomen en mensen in dekentjes wit wegtrekken, dan schrik je toch wel even. De wens om dicht bij de 2 uur te eindigen heb ik zonder veel frustratie kunnen omzetten, uiteindelijk heb ik een berg aan donateurs en een mooie donatie achter me staan, en dan is uitlopen het aller- allerbelangrijkst. 

Op de laatste 3 kilometer was de rek er echt helemaal uit. Mijn gemiddelde snelheid ging pijlsnel naar beneden, omdat ik meerdere keren heb moeten stoppen om mijn kuiten te stretchen. Met hulp van steun van onbekenden en bekenden langs de lijn was het meer dan draaglijk: wat is het dan fijn dat er zoveel publiek om je heen staat! 

19 kilometer. 20. gelukkig wist ik nog van vorig jaar dat ik niet te vroeg moest juichen, de finish is net iets verder dan je denkt. Na 2 uur en 13 minuten kwam ik over de finish. Ik heb er langer over gedaan dan ik dacht, maar het was het méér dan waard. Wat een geweldige dag, en de blijdschap na die hele rotte 21 kilometer en nog een beetje is ongeëvenaard!

Ik wil al mijn donateurs danken voor het fantastische bedrag dat zij bij elkaar hebben gebracht. Met 2700 euro voor MS Research is niet alleen mijn persoonlijke doel bereikt, maar hebben al die kilometers ook nog impact gemaakt. Daar ben ik heel erg dankbaar voor.